Fleitjepiepen-Nils bi'n Tähndokter (vun Elke Paulussen)

Fleitjepiepen-Nils bi'n Tähndokter

An den Morgen, wo Mudder mit Fleitjepiepen-Nils to'n Tähndokter güng, fung allens an. „Tschüs, Kiddl-Kuddl-Opa, tschüs, Vörlees-Oma, tschüs Vadder un Ole-Broder", reup Nils all de Lüüd to, de in sien Huus von dat lüttje Dörp Flietigsen in de Masch wohnen. „Komm", sä Mudder, „dat ward Tiet, is'n Schanne wert, dree Johr oolt un al'n Lock in'n Tähn!" „Goden Morgen, Nils", sä de Tähndokter, un böör em op den groden Stohl. „Nu mook dien Mund mol ganz wiet op..." He, de beiden Deerns in witte Kittels un Mudder keken em in de Ogen. „Scheun opsparrn!" sän se un nickkoppen em to. „Nu - mook dien Mund op", sä Mudder. Fleitjepiepen drück sick so fast as't man güng in de Löhn von den groden Stohl rin, kneep sien Ogen tosommen un tröck sien Ünnerlipp bit boben an de Neesspitz ran. „Nils", lach Mudder un süüfz glieks achteran. „Nils, man to! Mook dien Mund op!" Ehr Stimm kreeg dat Bevern. „Neee!" sä he, so gau as't man güng un schuuv de Lipp wedder bit no de Neeslöcker ran.

        „Dat helpt nix", jammer Mudder no'n Stünns Tiet un wisch sick den Sweet von't Gesicht, „wi kamt tokomen Week wedder."

        De ganze Week ober hebbt se em alltohoop bequasselt. „Wenn du vondoog den Mund opsparrst", süüfz Mudder, „un lettst di dat verdreihte Lock tosmeern, dennso kannst du dat utpacken." Se wies op'n Poket in ehr Handtasch. Un denn wull he miteens, un dat Lock wür batz dicht. He jump von den hogen Stohl un reet dat Popier ut'neen. „Ne Fleit", reup he, „juhuu, 'n blaue Fleit."

        Tohuus in sien Komer neuhm he ehr in de Hand un tüüt. As he trech wüür, hupp se an den langen Foden um sien Hals un speel ganz alleen een lustig Leed. „He", lach Nils, „fehlt blots noch, wat du'n Wunnerfleit büst un ok noch snacken kannst!" „Jüstemang so is dat", sä de Fleit, „un dat allens verdank ik di, Fleitjepiepen-Nils ut Flietigsen." „Woso dat?" freug Nils. „Wiel du dat schafft hest bi'n Tähndokter gegen veer utwussen Lüüd gegenan dien Mund 'n Stünns Tiet ober dichttohooln. Dor hüürt wat to, wenn'n so'n lütten Kerl is. Egens bün ik man blots 'n ganz normole Bleekfleit un 'n echte Wunnerfleit kann ik blots bi Kinner warrn, de'n egen Kopp hebbt." „Dat is'n Büx", höög Nils sick un klapp sien Hannen tohoop.